Gearbest Top Bestsellers: Up to 50% OFF promotion

Όπως ανέφερα και στο review του προηγούμενου επεισοδίου, η Ubisoft σε αυτό το story arc του Assassin’s Creed Odyssey κατάφερε δύο πράγματα. Αρχικά πέτυχε μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ωραίες αποστολές και καλό γραμμένους χαρακτήρες. Από την άλλη ένας κόσμος πέρα από κάθε φαντασία, με ικανοποιητικές λεπτομέρειες και βεβαίως μια απόλυτη ηδονή για τα μάτια. Από ότι φαίνεται η Ubisoft αποφάσισε να συνεχίσει αυτή τη παράδοση.

Ζωή στην Ατλαντίδα

Μετά τον Άδη, ο Ποσειδώνας σώζει τον παίκτη παίρνοντας τον μαζί του στην Ατλαντίδα. Εκεί, όλα στην αρχή φαίνονται ιδιαίτερα εύκολα. Ο Ποσειδώνας ορίζει τον παίκτη ως Δικαστή της Ατλαντίδας, και τον προσκαλεί να συλλέξει γνώση από διάφορες πηγές που βρίσκονται στην πόλη, με σκοπό να μπορέσει να μείνει εκεί, καθώς εκεί είναι η θέση του. Στη συνέχεια όμως ανακαλύπτει κάνεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ειρηνικά όσο φαίνονται, καθώς η ατμόσφαιρα ανάμεσα στους ανθρώπους και τους Isu είναι αρκετά τεταμένη. Σε αυτό το περιβάλλον ανακαλύπτει κανείς ότι κάποιοι Isu, όπως οι γιοι του Ποσειδώνα, συμπεριφερόταν με κακό τρόπο στους ανθρώπους. Συνεχίζοντας όμως, ο παίκτης ανακαλύπτει κάτι πολύ χειρότερο.

Πλεον θεωρώ είναι περιττό, αλλά το περιβάλλον που δημιούργησε η Ubisoft για την Ατλαντίδα είναι απλά εντυπωσιακό. Η Ατλαντίδα όπως την οραματίστηκαν, αποτελείται από το Παλάτι του Ποσειδώνα στο κέντρο, και δυο ομόκεντρους κύκλους να το περιβάλλουν. Ανάμεσα σε κάθε περιοχή και στην επόμενη υπάρχει και μια λωρίδα θάλασσας. Στο παλάτι του Ποσειδώνα υπάρχει προφανώς το παλάτι και το δάσος του Ποσειδώνα. Στον ενδιάμεσο δάχτυλο υπάρχουν κήποι και επικρατεί η παρουσία των Isu. Τέλος, στον εξωτερικό δάχτυλο βρίσκονται περισσότερο οι άνθρωποι, διάφορα οχυρά και ορυχεία.

Μπορεί το επεισόδιο να μην είχε κάποιο επικό φινάλε, σίγουρα όμως και τα τρία του μέρη ήταν ενδιαφέροντα και απολαυστικά. Αφηγήθηκαν μια πολύ ωραία ιστορία, με πολύ ωραίο τρόπο σε πολύ ωραία σκηνικά. Δημιούργησαν πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα έδωσαν βάθος σε ήδη υπάρχοντες και πιθανώς ξεχασμένους.

Τα 2 Story Arcs του Assassin’s Creed Odyssey 

Το 2ο αυτό Story Arc, είχε μια σχετικά καλύτερη ιστορία να διηγηθεί, σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο. Ενώ στο Legacy of the First Blade ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν ο σύμμαχος και ποιος ο αντίπαλος, στο Fate of Atlantis το “καλός” και “κακός” χάνουν λίγο το νόημα τους. Προφανώς και δεν εννοώ ότι το πρώτο δεν είχε κάτι αξιόλογο, για παράδειγμα η σκηνή με το δέντρο στη Μακεδονία ήταν από τις πιο αξιομνημόνευτες του παιχνιδιού στο σύνολο του. Απλά ήταν ξεκάθαρα οι κακοί Πέρσες εναντίον των καλών Ελλήνων σε όλα τα DLC του story arc. Αντίθετα, τόσο στα Ηλύσια Πεδία, όσο και στον Κάτω Κόσμο και στην Ατλαντίδα, το ποιος είναι καλός και κακός είναι αρκετά πιο θολό και αβέβαιο.

Και τα δύο βέβαια μου μετέφεραν σαν παίχτη αρκετά συναισθήματα. Από τη μια ήθελα τόσο πολύ να νικήσω τους Πέρσες για όσα έκαναν, και να βοηθήσω αυτούς που με καλούσαν. Από την άλλη, το περιβάλλον και οι αποστολές στον Κάτω Κόσμο με έκαναν να θέλω να φύγω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Προσωπικά προτίμησα λίγο περισσότερο το Fate of Atlantis, χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να υποβάθμιση το LotFB. Μιλάμε για δύο καταπληκτικά Story Arcs, που ο καθένας αξίζει να δοκιμάσει.

Επειδή δε το ψήνω να περνάω μαθήματα, λέω να γράφω άρθρα. Λογικά θα με βρει κανείς ανά πάσα σχεδόν ώρα σε ένα από τα παρακάτω.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here