Επισήμως κυκλοφόρησε το τελευταίο επεισόδιο του Life is Strange 2. Ήταν από τα πιο σύντομα αλλά πιο περιεκτικά επεισόδια σε game που έχω παίξει. Μαζί με το review θα γίνει και σύγκριση με άλλα τρία παρόμοια games, τα InFamous 2, Fallout 4, και φυσικά τον προκάτοχό του, Life is Strange. Το κοινό των τεσσάρων αυτών παιχνιδιών είναι ότι θεωρούνται “choices matter”, κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν ισχύει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Να επισημάνουμε ότι στο άρθρο θα υπάρχουν κάποια αρκετά σημαντικά spoilers. Προτείνουμε είτε να παίξετε πρώτα το παιχνίδι, είτε να παραλείψετε το πρώτο σκέλος του άρθρου.

Story

(Εάν δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, μπορείς να διαβάσεις τα προηγούμενα 2 επεισόδια εδώ.)

Episode 4 – Faith

Το επεισόδιο 4 διαδραματίζεται λίγες εβδομάδες μετά το 3ο επεισόδιο. Το ατύχημα με την έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα ο μικρός Daniel να χαθεί. Πέρα από αυτόν, ο Saun έχασε το αριστερό μάτι του, και οι Finn και Cass έχουν πιαστεί. Ο Saun οδηγείται σε ένα νοσοκομείο για περίθαλψη, με την δίκη του να έρχεται σε λίγες μέρες. Αφού καταφέρνει να αποδράσει, βρίσκει τον αδερφό του σε ένα περίεργο χωριό. Εκεί, η Lisbeth Fischer, αυτή που δημιούργησε το χωριό αλλά και μια αίρεση, χρησιμοποιει τον Daniel και τη δύναμη του για να πείσει τον κόσμο για την πίστη της. Ο Saun για να τα καταφέρει χρησιμοποιεί τη βοήθεια του Frank, ενός από τα παιδιά της κατασκήνωσης στο προηγούμενο επεισόδιο, και της μητέρας του που ξαναεμφανίζεται μετά από χρόνια.

Episode 5 – Wolves

Ο Daniel, ο Shaun και η μητέρα τους βρίσκονται σε έναν καταυλισμό κοντά στα σύνορα με το Μεξικό. Εκεί, ανάλογα με το τέλος που διάλεξε ο παίκτης για το πρώτο Life is Strange, γνωρίζει ένα άτομο από το πρώτο παιχνίδι. Στη πρώτη απόπειρα να περάσουν το τείχος αιχμαλωτιζονται, αλλά αποδρούν με τη δύναμη του Daniel. Στη δεύτερη απόπειρα καλείται ο Saun να πάρει μια απόφαση, καθώς τώρα υπάρχει ένα ολόκληρο μπλόκο αστυνομικών μπροστά τους.

Πρώτη Γνώμη

Το 4ο επεισόδιο δεν μου άφησε ιδιαίτερες εντυπώσεις. Σχετικά σύντομο, χωρίς κάτι το συγκλονιστικό πέρα από μια σκηνή στην αρχή. Εκεί θίγεται το θέμα του ρατσισμού με ιδιαίτερο τρόπο, κάτι το οποίο δεν παρουσιάζεται συχνά. Από κει και πέρα, καλό story και χαρακτήρες, αλλά όχι τίποτα ιδιαίτερο.

Το 5ο επεισόδιο από την άλλη ήταν το κάτι άλλο. Συνειδητά πιο μικρό, αλλά με ένα εξαιρετικό σκηνικό για αρχή. Έπειτα, βραχύβιοι αλλά ιδιαίτεροι χαρακτήρες, αλλαγές στη πλοκή που είναι όντως απρόσμενες, και βέβαια η τελική επιλογή.

Πριν την θίξω βέβαια, θέλω να αναφερθώ σε κάτι άλλο. Άσχετα από επεισόδιο, κάποια στοιχεία του game ξεχώρισαν περισσότερο από όλα. Αρχικά, όλα τα σκηνικά είναι καλοδουλεμένα και με μεράκι. Όλο το voice acting είναι καταπληκτικό, μεταφέροντας τα συναισθήματα και βγάζοντας μια φυσικότητα. Οι χαρακτήρες ναι μεν ενέχουν κάποια κλισέ, αλλά αφενός είναι πολύ λίγα, και αφετέρου έχουν τόσες ιδιαιτερότητες που είναι ευδιάκριτοι. Τα God Rays και ο φωτισμός γενικότερα είναι εξωπραγματικά, δίνοντας στο παιχνίδι μια εντελώς άλλη αίσθηση. Τελική πινελιά σε κάθε σκηνή είναι και η μουσική υπόκρουση, η οποία δένει αρμονικά, δεν είναι υπερβολική, και βοηθάει στην ένταση των συναισθημάτων της εκάστοτε σκηνής.

“Choices Matter”

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να εντάξω στην κριτική και τα άλλα τρία παιχνίδια, ανοίγοντας μια μεγάλη παρένθεση. Θεωρητικά είμαστε στην κατηγορία Choices matter, άρα το τέλος του παιχνιδιού, και τα γεγονότα μέρες μετά από αυτό, επηρεάζονται από τις επιλογές του παίκτη.

Το InFamous 2 έχει δύο αισθητά διακριτές επιλογές, καλό και κακό, περίπου 5 φορές σε όλο το παιχνίδι χωρίς τη τελική. Αυτές καθορίζουν το κάρμα, το οποίο αλλάζει την αντιμετώπιση από τους πολίτες, και βέβαια την τελική αποστολή. Όμως στο τέλος του game τίποτα από αυτά δεν παίζει ρόλο, καθώς είτε ο χαρακτήρας πεθαίνει, είτε καταστρέφεται όλος ο κόσμος. Στο Fallout 4 οι επιλογές είναι ανούσιες, τα 3 factions δίνουν το ίδιο τέλος με διαφορετικά NPC γύρω από τον παίκτη, και το 4ο faction δίνει άλλο τέλος, αλλά κανένα δεν επηρεάζεται από τις επιλογές, όπως και ο κόσμος. Στο προηγούμενο Life is Strange, οι επιλογές άλλαζαν κάποια πράγματα μέσα στα επεισόδια, αλλά τα δύο τέλη δεν επηρεάζονται στο ελάχιστο.

Life is… Strange

Σε αυτό όμως, κατι τέτοιο δεν ισχύει. Μικρές λεπτομέρειες, όπως το να πάρεις τηλέφωνο τη φίλη σου όταν έχεις την ευκαιρία, δημιουργεί και ένα διαφορετικό τέλος. Σύνολο υπάρχουν 7, 2 βασικά και 2 διαφοροποιήσεις τους, 1 χωρίς διαφοροποιήσεις, και άλλα δύο που προκύπτουν από λεπτομέρειες. Βίντεο με όλα μαζί έχει αναρτηθεί στο κανάλι του Life is Strange στο YouTube, και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Όπως θα παρατηρήσει κάνεις άμα το δει, κανένα τέλος δεν είναι αμιγώς κακό η αμιγώς καλό. Όλα έχουν τεράστια “αγκάθια”, που ακόμα και κάποιο να φαίνεται εκ πρώτης όψεως καλό, καταφέρνει να του δώσει έναν γλυκόπικρο χαρακτήρα. Κάποια βεβαίως είναι πολύ χειρότερα ή πολύ καλύτερα από άλλα, κανένα όμως δεν είναι “happy ending”.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Το Life is Strange 2, αν και δεν του φαίνεται, είναι αρκετά βαρύ. Βέβαια, αν και χάνει αρκετά FPS, δεν έχει κολλήματα. Το παιχνίδι με ψηλά γραφικά τρέχει αρκετά καλά, και επίσης φαίνεται μια φυσικότητα στις κινήσεις. Τα 144 Hz της οθόνης χρησιμοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ακόμα, με μια μόνο εξαίρεση, δεν παρατήρησα φαινόμενα ghosting, πράγμα ιδιαίτερα θετικό.

Όσον αφορά τον γραφικό τομέα, όλες οι επιφάνειες είναι μεν πιο animated, αλλά πολύ υψηλής ποιότητας. Όπως αναφέρθηκε πιο πριν, ο φωτισμός είναι απλά εκπληκτικός, με αποκορύφωμα τα God Rays που σχηματίζονται ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων ή σε άλλα αντικείμενα.

Τέλος, όπως επίσης προαναφέρθηκε, το voice acting είναι καταπληκτικό. Οι ηθοποιοί βγάζουν φυσικότητα και ζωντάνια, χωρίς να προσπαθούν υπερβολικά και να χαλάνε το αποτέλεσμα. Η ποιότητα αυτή παραμένει και σε συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές, όπως θυμού, φόβου ή λύπης.

Τέλος, ο κορμός της τελικής σκηνής του παιχνιδιού εξαρτάται από τις επιλογές που έκανε ο παίκτης για τον Daniel, αν τον “μεγάλωσε” δηλαδή να είναι υπάκουος ή αντιδραστικός.

Τελική Ετυμηγορία

Είχα αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν ότι δεν θα ήθελα να γυρίσει ο χρόνος πίσω και να αναστραφούν όλα. Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το παιχνίδι ήταν ένα πραγματικό choices matter από αυτή την έννοια. Ανάλογα τις επιλογές και το τέλος, ξαναβλέπεις κάποιους χαρακτήρες, το οποίο είναι αρκετό.

Έχοντας πλέον κλείσει το κεφάλαιο Life is Strange 2, θεωρώ ότι θα ήταν καλό να πούμε και δυο λόγια για το παιχνίδι στο σύνολο του. Και τα πέντε επεισόδια σχηματίζουν μια καταπληκτική ιστορία, τοποθετημένη σε εκπληκτικά σκηνικά. Ο παίκτης γνωρίζει απίθανους χαρακτήρες, ο καθένας με τα θετικά και τα αρνητικά του. Ο πρώτος έρωτας και οι πρώτες εμπειρίες του Saun με κοπέλα, τα αισθήματα και οι φιλίες, είναι πράγματα τα οποία δεν βλέπει κανείς σε ένα παιχνίδι, πολλές φορές και σε AAA τίτλους. Για την τιμή του, το παιχνίδι είναι κάτι περισσότερο από ικανοποιητικό, ειδικά για εκείνους που δεν ψάχνουν τη διαρκή ένταση και αδρεναλίνη. Δεν είχα σχηματίσει κάποια προσδοκία για το παιχνίδι, αλλά δεν απογοητεύτηκα καθόλου από το προϊόν που έλαβα. Θα το σύστημα ανεπιφύλακτα στο καθένα.

Επειδή δε το ψήνω να περνάω μαθήματα, λέω να γράφω άρθρα. Λογικά θα με βρει κανείς ανά πάσα σχεδόν ώρα σε ένα από τα παρακάτω.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here