Εισαγωγικό σημείωμα

Πριν ξεκινήσω την ανάλυση θέλω να μιλήσω για το χαρακτηριστικό που με έκλεψε περισσότερο από όλα σε αυτό το DLC, τον κόσμο, και το τι ρόλο παίζει. Η Ubisoft γενικά δεν είναι νέα σε DLC που εισάγουν νέους κόσμους. Άλλες φορές όμως το έκανε καλά, και άλλες όχι. Ένα παράδειγμα για το πρώτο ήταν το Dead Kings για το Assassin’s Creed Unity. Άσχετα με το story του, το DLC είχε ένα περιβάλλον άψογα σχεδιασμένο, με λεπτομέρειες που έκαναν την εμπειρία ολοζώντανη. Αντίθετα, το DLC του Assassin’s Creed II, δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο, και επομένως δεν έδινε κάποια ιδιαίτερη εμπειρία, πάντα όσον αφορά τον κόσμο. Το DLC αυτό του Assassin’s Creed Odyssey, Fate of Atlantis, δημιούργησε και στα τρία επεισόδια κόσμους εξαιρετικούς, εφόσον δεν υπήρχε κάποιο όριο. Οι λεπτομέρειες θα αναλυθούν πιο κάτω.

Story

Το Story κατά βάση μπορεί να μην φαίνεται κάτι το ιδιαίτερο ή κάτι το σημαντικό στην αρχή, όσο όμως εξελίσσεται γινεται ιδιαίτερα έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο. Σε πολλά σημεία ήταν προβλέψιμο, πάντα όμως κατάφερε να κρύψει κάποια απρόσμενη εξέλιξη. Ο παίκτης αυτή τη φορά βρίσκεται στον Κάτω Κόσμο, το βασίλειο του Hades. Εκεί, ο τελευταίος θέλει τον παίκτη να βρει 4 προστάτες για τις πύλες, καθώς του σκότωσε τον Κέρβερο. Ταυτόχρονα, ο Hades δίνει κάποια εμπόδια, βάζοντας στον δρόμο του παίκτη παλιές του γνωριμίες. Οι αποστολές είναι πολύ ωραίες, ο “επαναπατρισμός” είναι εξίσου ωραίος, άσχετα τη προβλέψιμο τη τα στην μια ιστορία. Να δώσουμε πάντως του στραβού το δίκιο, η δεύτερη ιστορία και η εξέλιξη της δεν είναι τόσο προβλέψιμες, και ειδικά το τέλος είναι εντελώς διαφορετικό από ότι θα περίμενε κανείς.

Ενας νέος κόσμος

Αυτό που η Ubisoft έκανε εξαιρετικά είναι η αναπαράσταση του Κάτω Κόσμου. Αρχικά τον παίκτη υποδέχεται ένας τρομερά σχεδιασμένος κόσμος. Παντού φωτιές και καπνοί, πτώματα, νεκρά δέντρα. Ότι ακριβώς θα περίμενε κανείς να δει στον Κάτω Κόσμο. Μια ίσως όμως η πιο ανατριχιαστικο λεπτομέρεια είναι ο ήχος ο οποίος επικρατεί. Ένας υπόκωφος ήχος με μια μίξη ουρλιαχτων και βογγητών υπενθυμίζει τον παίκτη διαρκώς που βρίσκεται. Το έδαφος, οι λεπτομέρειες, τα πάντα συνθέτουν ένα υπέροχο περιβάλλον το οποίο “απογειώνει” όλο το DLC.

Το DLC στο σύνολο του ήταν υπέροχο, με αρκετά ωραίες μάχες. Άφησε ένα πολύ ωραίο αίσθημα, και ιδιαίτερη εντύπωση άφησε και η ομάδα της Ubisoft. Με αυτού του είδους τα DLC, χωρίς περιορισμούς, δείχνουν τι πραγματικά μπορούν να κάνουν. Ανυπομονώ να τελειώσω και το τρίτο επεισόδιο για να είναι δυνατή και η σύγκριση με το άλλο μεγάλο DLC του Assassin’s Creed Odyssey, Legacy of the First Blade.

Επειδή δε το ψήνω να περνάω μαθήματα, λέω να γράφω άρθρα. Λογικά θα με βρει κανείς ανά πάσα σχεδόν ώρα σε ένα από τα παρακάτω.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here