Τίτλος: Darksiders: Genesis
Ημερομηνία Κυκλοφορίας
: 5/12/2019
Διαθέσιμο σε: PC/PS4/Xbox One/Switch/Stadia
Δοκιμάστηκε σε: PC
Είδος: RPG
Εταιρεία ανάπτυξης: Airship Syndicate
Εκδότρια εταιρεία: THQ Nordic

Βρείτε το στο Steam εδώ.

Δεν είμαι γενικά φαν των RPG παιχνιδιών. Ο τρόπος παιχνιδιού, τα μυστικά, τα combos και όλες οι υπόλοιπες λεπτομέρειες αυτών των παιχνιδιών, τις οποίες οι φανς γνωρίζουν πολύ καλύτερα, δεν μου φαίνονται ελκυστικές. Παρόλα αυτά είμαι λάτρης του lore των Darksiders, και των τεσσάρων Horsemen of the Apocalypse. Έτσι, όταν άκουσα για ένα νέο Darksiders παιχνίδι, ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος. Παίζοντας συνειδητοποίησα ότι είναι ένα αρκετά ευχάριστο και εύκολο σχετικά παιχνίδι, ακόμα και για κάποιον σαν και μένα, χωρίς ιδιαίτερη εμπειρία.

Το Darksiders: Genesis ξεκινάει πριν καν τους τίτλους αρχής, με ένα υπέροχο cinematic σε καρτουνιζέ στυλ. Εκεί εισάγονται οι δύο χαρακτήρες, Strife και War. Αυτοί καλούνται από το Συμβούλιο για να λύσουν μια διαμάχη στην Κόλαση. Εκεί, ο Lucifer έχει σχέδια έτσι ώστε να ανατρέψει την Ισορροπία. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, και εκτυλίσσεται σε ενδιαφέροντα περιβάλλοντα και με πολύ ωραίο τρόπο.

Το όλο game είναι prequel, δείχνει δηλαδή τι γίνεται πριν το πρώτο παιχνίδι. Εξηγεί με λίγα λόγια τι γίνεται και πως καταλήγουμε στα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού.

Σωστό, μη-ρεαλιστικό Voice Acting

Ένα πράγμα που μου μαγνήτισε κατευθείαν τη προσοχή και γι’αυτό αναφέρομαι πρώτα, είναι το voice acting. Και μ’άρεσε τόσο επειδή είχε το ύφος που χρειαζόταν. Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε φανταστικές τοποθεσίες με φανταστικούς χαρακτήρες με ανυπέρβλητη δύναμη. Το να μιλάνε ρεαλιστικά και σοβαρά θα ήταν κάτι άστοχο. Ευτυχώς για εμάς βέβαια, δεν το κάνουν. Οι ηθοποιοί που υποδύονται όλους τους χαρακτήρες μιλάνε με έναν αρκετά πιο αντισυμβατικό τρόπο, όπως θα περίμενε κανείς να μιλάνε τέτοιοι χαρακτήρες και τέρατα. Βέβαια, αυτό δεν γίνεται σε υπερβολικό βαθμό, αλλά όσο ακριβώς χρειάζεται.Εδώ να προσθέσουμε ότι οι φωνές έχουν ενταχθεί με ωραίο τρόπο στο παιχνίδι, και παρόλο που δεν φαίνονται κινούμενα χείλη, ότι ακούγεται είναι ενταγμένο με πολύ όμορφο τρόπο. Τέλος, τα ηχητικά εφέ και το soundtrack είναι πολύ καλής ποιότητας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά βοηθάνε και στο να χτιστεί ακόμα περισσότερο ένα διαφορετικό κλίμα.

Εύκολο, φιλικό Gameplay

Όπως ανέφερα, δεν είμαι RPG τύπος. Επομένως δεν έχω εντριφήσει και πολύ σε τέτοιου τύπου παιχνίδια. Παρά αυτό όμως, στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν είχα κανένα πρόβλημα. Ξεκινώντας, ανά πάσα στιγμή φαίνονται όλα τα πλήκτρα στο κάτω δεξιά μέρος της οθόνης. Ακόμα, οι διάφορες κινήσεις και τα combo είναι απλοποιημένα, οπότε ούτε σε εκείνο τον τομέα υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Οι δύο χαρακτήρες είναι ξεκάθαρα διαφορετικοί μεταξύ τους, με τον ένα να έχει περισσότερο melee damage, και τον άλλο ranged με τη χρήση των όπλων του. Έτσι, το ποιος θα χρησιμοποιηθεί που γίνεται αρκετά ξεκάθαρο και δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Άσχετα όμως από την “ειδίκευση” του καθενός, και οι δύο έχουν εύκολο χειρισμό, και μπορεί κανείς να οικειοποιηθεί εύκολα. Βέβαια, να πούμε ότι και τα πλήκτρα και οι συντομεύσεις είναι εύκολες και προσβάσιμες, και βέβαια μπορεί να τις θυμάται κανείς εύκολα.

Όμορφα σχεδιασμένο περιβάλλον

Συνεχίζοντας στο μη ρεαλιστικό πνεύμα, τα γραφικά δεν πάνε πίσω. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι εξαιρετικά. Όχι μόνο υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες και εξαιρετικά σχεδιασμένα τοπία, αλλά έχουν όλα και τον κατάλληλο τόνο. Όπως ακριβώς και στο voice acting, δεν πρέπει να ξεχνάμε που βρισκόμαστε. Όταν το παιχνίδι διαδραματίζεται κυριολεκτικά στην Κόλαση, δεν θέλει κανείς φωτορεαλιστικά περιβάλλοντα, αλλά όμορφα και προσεγμένα. Όλα ξεχωρίζουν, παρά το γεγονός ότι η παλέτα είναι αρκετά μουντή. Όλα τα collectibles, ξεχωρίζουν με τη δική τους λάμψη, και το ίδιο ξεχωρίζει οτιδήποτε από φωτιά ή λάβα. Σχεδιαστικά άρτιοι είναι και οι αντίπαλοι, όχι τόσο γιατί είναι δείγμα αριστουργηματικής σχεδίασης, αλλά επειδή είναι ευδιάκριτοι ανάμεσα στο σκοτεινό περιβάλλον. Έτσι, το παιχνίδι καθίσταται πιο εύκολο και πιο χαλαρό.

Ελαφρύ στο hardware

Για να είμαι ειλικρινής εδώ, το game δοκιμάστηκε σε ένα μέτριο προς δυνατό σύστημα, στα ultra και σε 1440p ανάλυση, επομένως δεν μπορώ να γνωρίζω με σιγουριά πως θα απέδιδε σε ένα πιο αδύναμο σύστημα. Πάντως, εδώ που δοκιμάστηκε, το παιχνίδι έτρεχε άψογα και χωρίς κολλήματα ακόμα και στις πιο απαιτητικές γραφικά σκηνές. Όπως όμως προαναφέρθηκε, η ρεαλιστηκοτητα δεν υπάρχει στο παιχνίδι, οπότε μπορεί να περιμένει κανείς καλές επιδόσεις στα περισσότερα συστήματα. Το σημαντικότερο που χρειάζεται να κρατήσει κάποιος, είναι ότι δεν υπάρχουν σκαμπανεβάσματα και κολλήματα.

Κλείσιμο

Σε αυτό τι σημείο να τονιστεί ότι υπάρχει και co-op mode στο παιχνίδι, το οποίο μάλιστα είναι ιδιαίτερα προσβάσιμο. Καθ’όλη τη πιστα υπάρχουν διάφορα nodes όπου μπορεί κανείς να προσκαλέσει έναν φίλο του για να παίξουν μαζί, ως War και Strife ταυτόχρονα. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε αυτό το Mode, καθώς δεν έχουμε φίλους.

Κλείνοντας, να πούμε ότι το παιχνίδι αξίζει ξεκάθαρα και χωρίς δισταγμό τα λεφτά του. Τόσο για τους fans όσο και για κάποιον casual παίκτη, το story και οι χαρακτήρες είναι εκπληκτικοί. Όμορφο και εύκολο στο χειρισμό παιχνίδι, χωρίς ιδιαίτερα περίπλοκα mechanics και με το εξαιρετικό lore των Darksiders να το υποστηρίζει. Προτείνεται για όποιον θέλει να κάνει μια εύκολη μετάβαση στο είδος, όσο και σε κάποιον που θέλει να δει πως οδηγήθηκαν στα γεγονότα του πρώτου Darksiders. Προσωπικά και κρίνοντας από το αποτέλεσμα, δεν θα με ενοχλούσε καθόλου ένας τίτλους με τους 4 χαρακτήρες μαζί. Αρκούμενοι όμως σε αυτά που έχουμε, το παιχνίδι προτείνεται για τον καθένα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Life is Strange 2: Episodes 4 & 5 – Review

Επειδή δε το ψήνω να περνάω μαθήματα, λέω να γράφω άρθρα. Λογικά θα με βρει κανείς ανά πάσα σχεδόν ώρα σε ένα από τα παρακάτω.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here