fbpx

Life is Strange: True Colors – PS5 Review

Πριν λίγες μόλις μέρες είδαμε το Ghost of Tsushima, μια μοναδική εμπειρία στο PlayStation 5 με μία ασύγκριτα καλή ιστορία και καλογραμμένους χαρακτήρες που σίγουρα θα μείνουν στη μνήμη όποιου το παίξει. Αναγνωρίζουμε φυσικά ότι δε χρειάζεται κάθε παιχνίδι να είναι αυτή η μοναδική εμπειρία και κάποια μπορούν να είναι μια απλή περιπέτεια λίγων ημερών, όπως ακριβώς είναι και το Life is Strange: True Colors, το τελευταίο installment του ομώνυμου franchise της Square Enix. Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία της Alex Chen, μιας νεαρής που πέρασε όλη της την εφηβεία σε ιδρύματα και με θετούς γονείς.

Το παιχνίδι, το οποίο χωρίζεται σε 5 αλληλένδετα chapters, βρίσκει την Alex να μετακομίζει στο Haven Springs, μια πόλη ορυχείων, όπου μένει και ο αδερφός της, ο οποίος είναι ουσιαστικά το τελευταίο μέλος οικογένειας που της μένει. Αφού γνωρίζει τους κατοίκους της περιοχής και αρχίζει να εξοικειώνεται, η Alex βλέπει τον αδερφό της να σκοτώνεται σε ένα ατύχημα που έπρεπε να είχε αποφευχθεί και έτσι αποφασίζει να ερευνήσει η ίδια τι είναι αυτό που τελικά κόστισε στον αδερφό της τη ζωή του.

Η ιστορία του παιχνιδιού έχει προφανώς πολλές στιγμές που μπορεί να καταλάβει κανείς κατευθείαν τι πρόκειται να συμβεί, αλλά το ευχάριστο ήταν ότι υπήρχαν και αρκετά plot twists που έδιναν ένα διαφορετικό χαρακτήρα σε κάποιες σκηνές. Σε γενικές γραμμές το Life is Strange ισορροπούσε κάπου ανάμεσα στο gameplay και τις cinematic σκηνές, κλίνοντας προς αμφότερες ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Μια ευχάριστη για μένα αλλαγή ήταν ότι το παιχνίδι δεν ήταν τόσο πολιτικά χρωματισμένο όσο οι προηγούμενοι τίτλοι. Τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο Life is Strange είχαν μια συγκεκριμένη ατζέντα θέλοντας να θίξουν ορισμένα προβλήματα, όμως ειδικά το δεύτερο το έκαναν με τέτοιο τρόπο που κατέληγε κάποιες φορές να γίνεται ιδιαίτερα κουραστικό, μιας και χρησιμοποιούσαν πολύ περισσότερο υπερβολή παρά ρεαλισμό. Προφανώς και το True Colors πραγματεύεται ένα κοινωνικοπολιτικό ζήτημα που απασχολεί ανά τα χρόνια την κοινή γνώμη, αλλά σε αντίθεση με τους προηγούμενους τίτλους, το παιχνίδι δεν αιθεροβατεί αλλά έχει μια αρκετά πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο όλο ζήτημα.

Όπως, άλλωστε, και σε κάθε παιχνίδι της σειράς, έτσι και στο True Colors οι χαρακτήρες χωρίζονται στους καλογραμμένους και στους κλισέ, με κάποιους να βρίσκονται κάπου ανάμεσα στις 2 κατηγορίες. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές σε σκηνές όπως η κηδεία του Gabe, του αδερφού δηλαδή της Alex. Βέβαια αυτό δεν αφαιρεί καθόλου από την εμπειρία, μιας και οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν τέλεια μεταξύ τους δημιουργώντας πολύ όμορφες σκηνές.

Ιδιαίτερη νύξη αξίζει να κάνουμε στις δυνάμεις της Alex, οι οποίες είναι και το επίκεντρο του παιχνιδιού. Η Alex, για όσους δε γνωρίζουν, μπορεί μέσω των συναισθημάτων των άλλων να διαβάζει τις σκέψεις τους, το οποίο βοηθάει όχι μόνο στην ιστορία του παιχνιδιού αλλά και όταν ο παίκτης πλοηγείται σε κάποιες στιγμές στον κόσμο του Haven Springs. Μέσω αυτής της δύναμης της Alex ξεκλειδώνονται πολλές φορές νέες δυνατότητες διαλόγου, ενώ χρησιμεύει και στη πλοκή της ιστορίας για να μπορεί να ξεχωρίσει ο παίκτης τι γίνεται με διάφορους χαρακτήρες και να μπορέσει να τους βοηθήσει, βλέποντας τον κόσμο από τα μάτια τους.

Όπως ακριβώς έκαναν τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, έτσι και το Life is Strange: True Colors δίνει έμφαση στις σχέσεις μεταξύ των ατόμων και δεν απογοητεύει. Όσο και να το κατηγορώ για τα κλισέ του, το παιχνίδι δεν απέτυχε ποτέ να δημιουργήσει σχέσεις και δεσμούς με νόημα, τόσο προϋπάρχοντες όσο και μεταξύ του παίκτη και των χαρακτήρων. Ύστατη απόδειξη για αυτό ήταν και η οπτικοποίηση των συναισθημάτων κάθε φορά που γινόταν κάτι το ιδιαίτερο, όπως μια αγκαλιά πάνω στην ένταση, μια μεγάλη συνάθροιση ή ένα φιλί.

Ακόμα, να αναφέρουμε ότι το True Colors συνεχίζει την παράδοση της σειράς και χωρίζεται σε 5 κεφάλαια. Η διαφορά με τους προηγούμενους τίτλους είναι ότι όλα τα κεφάλαια είναι διαθέσιμα από την αρχή, και έτσι δεν είναι απαραίτητη η αναμονή που διέκρινε τα προηγούμενα παιχνίδια. Βέβαια, αυτό φανερώνει και την μικρή σχετικά διάρκεια που έχει το παιχνίδι, η οποία είναι περίπου μια μέρα για την ολοκλήρωσή του, και άλλη μισή για να βγει το platinum τρόπαιο στο PlayStation.

Κάπου εδώ αξίζει να αναφερθούμε ξεχωριστά στους voice actors του παιχνιδιού, καθώς και στα animations των προσώπων. Αρχικά, οι ηθοποιοί κάναν μια εκπληκτική δουλειά και αποδίδουν άριστα κάθε συναίσθημα και κάθε ιδιαίτερη κατάσταση στη χροιά της φωνής τους, με αποκορύφωμα τα κομμάτια στα οποία ο παίκτης βλέπει μέσα στα συναισθήματά τους. Αυτό γίνεται εμφανές, όχι μόνο ανάμεσα στους κεντρικούς χαρακτήρες, αλλά και στα άτομα που συναντά κανείς στο δρόμο. Επιπροσθέτως, τα πρόσωπα ανά πάσα ώρα και στιγμή και σε κάθε χαρακτήρα είναι ιδιαίτερα εκφραστικά, μεταδίδοντας με άριστο τρόπο κάθε συναίσθημα, με αποκορύφωμα ίσως τα μάτια.

Ένα μικρό πρόβλημα που υπήρχε με τον ήχο είναι ότι κάποιες φορές οι ηθοποιοί ακούγονταν περίεργα, χάνοντας εν μέρει τη ζωντάνια που διέκρινε σε γενικές γραμμές το παιχνίδι.

Στο πιο τεχνικό κομμάτι του παιχνιδιού, αρχίζουν να δημιουργούνται προβλήματα που χαλούν τη γενικότερη εικόνα. Αρχικά, το framerate ασχέτως ρύθμισης είναι πολλές φορές δραματικό, κάτι που δεν είναι αποκλειστικότητα του ανοικτού περιβάλλοντος. Ακόμα και σε σκηνές σε μικρούς χώρους μπορεί κανείς να δει τα FPS του να κάνουν “βουτιά” και επακολούθως την εικόνα να κολλάει και να γίνεται πολύ πιο μηχανική. Ακόμα, το παιχνίδι διαθέτει Ray Tracing, ένα στοιχείο που σε περιπτώσεις όπως τα γυαλιά της Alex αποθεώνει την εικόνα, αλλά σε άλλες περιπτώσεις είναι απλά ανύπαρκτο. Για παράδειγμα, υπάρχουν κάποιες βιτρίνες καταστημάτων οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν ray tracing αλλά αντ’ αυτού έχουν απλά μια θολή, pixelated εικόνα που προσποιείται πως δίνει κάποιο βάθος αλλά είναι απλά αισθητικά άσχημο.

Οφείλουμε βέβαια να αναφέρουμε ότι στο κομμάτι του φωτισμού όχι απλά δεν είδαμε κάποιο πρόβλημα, αλλά ήταν απλά αψεγάδιαστο, δίνοντας στα διάφορα σκηνικά ένα εντελώς άλλο πρόσωπο. Κάθε φορά επαινεί το όλο εικαστικό και δίνει στο σκηνικό ένα εντελώς άλλο πρόσωπο.

Αυτό που δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε είναι τα πολύ μεγάλα προβλήματα. Αρχικά, έτυχε σε ένα cutscene η Alex να εμφανιστεί με T-Pose, ενώ μια φορά το παιχνίδι κράσαρε. Προς το τέλος του παιχνιδιού υπήρχε μάλιστα και ένα πρόβλημα με τα cutscenes και το πως φόρτωναν μετά το loading screen. Το τελευταίο δεν είναι τόσο κακό, αλλά τα πρώτα δύο και κυρίως το κρασάρισμα το θεωρώ απαράδεκτο, ειδικά σε κονσόλες.

Όσον αφορά στη χρήση του χειριστηρίου του PS5, το παιχνίδι δεν απογοητεύει. Αφενός δεν γίνεται τόσο πολύ χρήση του Ηaptic Feedback, με αυτό που νιώθει ο παίκτης να είναι μια απλή δόνηση όπως και στο PS4, αλλά γίνεται ικανοποιητική χρήση των Adaptive Triggers όταν η Alex χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της, και για να είμαστε ειλικρινείς δεν περιμέναμε και κάτι περισσότερο.

Εν κατακλείδι, το Life is Strange: True Colors είναι μια ευχάριστη εμπειρία που μπορεί να κρατήσει απασχολημένο τον παίκτη για κάποιες ώρες, και στο τέλος με ελάχιστη προσπάθεια να προφέρει ένα ακόμα platinum τρόπαιο στον κάθε χρήστη. Σίγουρα δεν θα είναι η αξιομνημόνευτη εμπειρία που θα θυμάται κανείς για καιρό, αλλά είναι κάτι το ξεχωριστό με τις δυνάμεις και σίγουρα μπορεί να μάθει κανείς περισσότερα πράγματα για την ενσυναίσθηση.

SCORE

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΙΤΛΟΥ

Τίτλος: Life is Strange: True Colors
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 10/9/2021
Διαθέσιμο σε: PC, PS4, PS5, XBO, XSX|S, Switch
Δοκιμάστηκε σε: PS5
Είδος: Action, Adventure
Προγραμματιστής: Deck Nine, Square Enix
Εκδότης: Square Enix
Διανομέας: CD Media

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

Το Life is Strange: True Colors, παρά τα όποια προβλήματά του, μπορεί να γίνει μια ευχάριστη εμπειρία με κάποια πολύ όμορφα σκηνικά και συμπαθητικούς χαρακτήρες.
guest
0 ΣΧΟΛΙΑ
Feedbacks
Εμφάνισε όλα τα σχόλια